Plan C

Το σχέδιο Α ήταν οι αλλαγές που έφερνε ο νέος προϋπολογισμός, το σχέδιο σταθερότητας, το φορολογικό και τα άλλα νομοσχέδια. Το σχέδιο Β, είναι η ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, η οποία φαίνεται πως έχει ξεκινήσει. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει αν δεν τα καταφέρουμε ούτε με τον μηχανισμό στήριξης;

Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να μιλάμε για σχέδιο C, επειδή θα πρόκειται για σχέδιο διαχείρισης της καταστροφής (Catastrophe). Η χρεοκοπία της χώρας μπορεί να γίνει με διαφορετικούς τρόπους. Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για την καλύτερη δυνατή διαχείριση της πιθανής πια καταστροφής. Με αλλαγές - σοκ σε σύντομο χρονικό διάστημα. Και μια επαναδιαπραγμάτευση του χρέους που θα μπορούσε να μας βοηθήσει σε μια τέτοια περίπτωση.

Επιτέλους, αρκετά με την ανοησία!

Αυτή τη στιγμή η χώρα έχει δυο επιλογές. Να κηρύξει πτώχευση ή να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης που αποφάσισε η Ευρώπη. Χρειαζόμαστε χρήματα για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, για να αποπληρώσουμε τα χρέη μας και για να λειτουργήσουμε το κράτος. Χρήματα δεν έχουμε και δεν μπορούμε να δανειστούμε. Τι πρέπει να κάνουμε;

Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα καταλάβαινε ότι ο μηχανισμός στήριξης είναι μια διευκόλυνση για να συνεχίσουμε στο εσωτερικό τις προσπάθειες να αποφύγουμε την χρεωκοπία. Αλλά στην Ελλάδα δε φημιζόμαστε για τον ορθολογισμό μας. Με αποτέλεσμα να βγαίνουν διάφοροι και να κατηγορούν τον μηχανισμό στήριξης. Και να ζητούν η Ελλάδα να μην προσφύγει σε αυτόν.

Αυτό που δε μας λένε, είναι από πού θα βρεθούν τα χρήματα. Πώς θα λειτουργήσουν τα νοσοκομεία; Τα σχολεία; Η αστυνομία; Ο στρατός; Από πού θα πληρωθούν οι συντάξεις; Πώς θα κυκλοφορήσουν τα μέσα μεταφοράς; Πώς θα αποπληρωθούν οι δανειστές μας αλλά και οι υπόλοιπες οφειλές του δημοσίου;

Η ανοησία είναι καταστροφική για τον τόπο. Είτε πρόκειται για τον Σαμαρά και τον Παναγιωτόπουλο που καταγγέλλουν τον μηχανισμό στήριξης, είτε πρόκειται για τον Λαζόπουλο που καταγγέλλει το ΠαΣοΚ, είτε πρόκειται για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που παραβαίνουν τους νόμους της χώρας και προτρέπουν σε ανυπακοή, είτε πρόκειται για τους απεργούς που διεκδικούν περισσότερα χρήματα, είτε πρόκειται για τον ηλικιωμένο στην λαϊκή ή τον νεαρό στην καφετέρια που του φταίνε για όλα οι άλλοι, πρέπει επιτέλους να σοβαρευτούμε.

Επιτέλους, κύριοι, δεν υποφέρεστε!

Η Ελλάδα, ύστερα από μια σειρά πολιτικών επιλογών, βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ο Παπανδρέου κατάφερε να διεθνοποιήσει το ελληνικό ζήτημα και να κινητοποιήσει μια αργή και απρόθυμη Ευρώπη. Οι άλλοι Ευρωπαίοι πολιτικοί διχάστηκαν με βάση ιδεολογικές γραμμές. Οι Αριστεροί υποστήριξαν την βοήθεια στη χώρα μας με καλούς όρους. Οι Δεξιοί αντιστάθηκαν σθεναρά. Τελικά υπήρξε συμβιβασμός και αποφασίστηκε να δημιουργηθεί πλαίσιο στήριξης.

Είναι αλήθεια πως στο μεταξύ χάθηκε πολύτιμος χρόνος και οι τελικοί όροι της συμφωνίας δεν είναι και οι καλύτεροι δυνατοί. Αυτό συνέβη επειδή στον Γάλλο-Γερμανικό άξονα, που αποτελεί το οικονομικό κέντρο της ΟΝΕ, η εξουσία ασκείται από την Δεξιά.

Αλλά παρόλα αυτά τώρα έχουμε μια τελευταία παράταση πριν την χρεοκοπία, μια τελευταία ευκαιρία για να μπορέσουμε να αναδιοργανώσουμε μόνοι μας το κράτος μας. Τα χρήματα των ξένων δεν μας λύνουν το πρόβλημα. Γιατί το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο λειτουργίας της χώρας μας. Και αυτόν πρέπει μόνοι μας να τον αλλάξουμε. Μας δίνουν όμως περισσότερο χρόνο για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε. Θα τα καταφέρουμε; Όχι, αν αφήσουμε την ανοησία να μας τυφλώσει για μια ακόμη φορά.

Έχει ο καιρός γυρίσματα...

Διάβασα τη συνέντευξη της Δέσποινας Παπαδοπούλου, που ήταν η (δεύτερη) σύζυγος του δικτάτορα Παπαδόπουλου, στο Πρώτο Θέμα. Σε ένα σημείο λέει πως η εγγονή της ψήφισε Γιώργο Παπανδρέου.

Ο Παπαδόπουλος μπορεί να φυλάκισε τον παππού και τον πατέρα του Πρωθυπουργού, αλλά η εγγονή του έχει την ελευθερία να επιλέξει έναν Παπανδρέου για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτή είναι η ομορφιά και η αξία της δημοκρατίας.

Τι συμβαίνει;

Τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει μεγάλα βήματα εκσυγχρονισμού της Ελλάδος, στον τομέα της διαφάνειας, της δημοκρατίας και της λογοδοσίας.

Βέβαια, το ότι με τα βήματα αυτά η Ελλάδα αλλάζει και η δημοκρατία εμπεδώνεται, δεν είναι κάτι που το αντιλαμβάνονται όλοι. Αυτό είναι φυσικό. Άλλωστε, σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, βλέπουμε πολύ κόσμο να μην αντιλαμβάνεται τη σημασία σημαντικών μεταρρυθμίσεων ή ακόμα και να τις αντιμάχεται.

Μιλάω για στάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου, όπως το "όλες οι υπογραφές στο διαδίκτυο", τη δημόσια παρακολούθηση της υλοποίησης του προγράμματος σταθερότητας, τη διερεύνηση των σκανδάλων από τη Βουλή, ή τα ανοιχτά υπουργικά συμβούλια. Η λίστα είναι αρκετά μεγάλη. Και ακόμα μεγαλύτερη είναι η λίστα με τις αλλαγές που έρχονται, όπως είναι ο νέος εκλογικός νόμος.

Όμως η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι μια "κυβέρνηση καιρού ειρήνης". Ανέλαβε την εξουσία σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για τον τόπο. Η προηγούμενη κυβέρνηση διπλασίασε τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων αυξάνοντας τον αριθμό τους, αύξησε το χρέος κατά πενήντα τοις εκατό, έδωσε ψευδή στοιχεία σχετικά με το μέγεθος του ελλείμματος και παραπλάνησε τους πολίτες, τους εταίρους μας και τους δανειστές μας. Και εγκατέλειψε την εξουσία για να μην πληρώσει τον λογαριασμό, για να μη διαχειριστεί τη χρεωκοπία των πολιτικών της, για να μην στιγματιστεί ιστορικά από την νέα, οικονομική αυτή τη φορά, Μικρασιατική Καταστροφή που ερχότανε.

Η βόμβα πέρασε στα χέρια της κυβέρνησης Παπανδρέου. Και αυτός κατάφερε να διεθνοποιήσει το πρόβλημα, να κινητοποιήσει την Ευρώπη και να την πείσει να αποφασίσει μέτρα που προχωρούν μπροστά την ευρωπαϊκή ενοποίηση, ώστε η απλή νομισματική ενοποίηση να βαδίσει στην κατεύθυνση της οικονομικής ενοποίησης. Τα επιτεύγματα του Παπανδρέου στο διεθνές επίπεδο είναι ιστορικής σημασίας, τόσο για την ίδια την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα.

Η δε κοινωνία έμεινε άφωνη με το μέγεθος του προβλήματος, ένα πρόβλημα το βάθος του οποίου δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί οι περισσότεροι συμπολίτες μας. Όπως δεν έχουν αντιληφθεί και την περίπλοκη φύση του πολέμου αυτού.

Δυστυχώς, η δημόσια ζωή κυριαρχείται από εύκολες λύσεις που υποκαθιστούν την σοβαρή ανάλυση που θα έπρεπε να λαμβάνει χώρα. Η σοβαρή ανάλυση προϋποθέτει γνώσεις, σκληρή δουλειά, κριτική σκέψη και διάλογο. Όμως, στα δημόσια πράγματα, έχουμε εθιστεί σε επιπολαιότητες, σε συζητήσεις επιπέδου καφενείου, σε γνώμες που προκύπτουν από ασυνείδητους μηχανισμούς, αντί για λογικούς συλλογισμούς.

Θα προσπαθήσω να πω μερικά πράγματα, από αυτά που έχω καταλάβει εγώ, για το τι ακριβώς συμβαίνει, για το ποιος φταίει και οδηγηθήκαμε σε αυτή την κρίση.

Κάποιοι θα πουν πως φταίει ο καπιταλισμός. Και έχουν δίκιο. Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα απέραντο δωρεάν πάρτυ. Είναι ένα σύστημα που, όπως και η ζωή, έχει τις σκληρές του πλευρές, που η ευκαιρία και η κρίση πάνε χέρι-χέρι, που η καταστροφή κάποιων και η άνοδος κάποιων άλλων αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος.

Παρόλα αυτά, ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό σύστημα στον πλανήτη που λειτουργεί και επιτρέπει σε τόσο πολλούς ανθρώπους να ζουν μια αξιοπρεπή ζωή, με ελευθερία, δημοκρατία και οικονομική ανεξαρτησία. Αν κάποιος πιστεύει σε άλλη εναλλακτική λύση, ας μας την δείξει. Ας μας πει πού στον πλανήτη εφαρμόζεται αυτό το σύστημα που είναι καλύτερο από τον καπιταλισμό.

Κάποιοι άλλοι θα πουν πως φταίνε οι οικονομολόγοι, όλοι εκείνοι οι αναλυτές που δεν είχαν υποψιαστεί ότι και τα κράτη μπορούν να χρεοκοπήσουν, ότι τα οικονομικά μέτρα που παίρνονταν για να επιλύσουν άλλες κρίσεις απλά μετέθεταν το πρόβλημα στη σφαίρα του χρέους, με αποτέλεσμα τώρα να αντιμετωπίζουν πολλά κράτη πρόβλημα.

Και θα έχουν δίκιο. Μέχρι τώρα η αγορά των ομολόγων θεωρείτο βαρετή, ήρεμη, αξιόπιστη. Και ξαφνικά αποδείχτηκε παράξενη, ασταθής, αβέβαιη. Όταν τα δόγματα καταρρέουν και τα μοντέλα αποδεικνύονται τραγικά ανεπαρκή, μέρος της ευθύνης αναλογεί στους αναλυτές, που, αγνοώντας την πραγματική οικονομία, έχτιζαν ιδεολογικά κάστρα στην άμμο.

Ούτε όμως και οι δανειστές αξιολόγησαν σωστά το ρίσκο. Επένδυσαν σε επικίνδυνα ομόλογα υποεκτιμώντας τον κίνδυνο. Δε λειτούργησαν όπως έπρεπε και φταίνε για αυτό. Και ο καπιταλισμός δε συγχωρεί εύκολα αυτούς που δεν εκτιμούν σωστά τα ρίσκα που παίρνουν.

Οι δε εταίροι μας, εκείνοι δηλαδή που θα έπρεπε να έχουν πλήρη εποπτεία της οικονομικής κατάστασης, άφησαν τη χώρα να εκτροχιαστεί δημοσιονομικά, επαναπαυμένοι σε πλαστά νούμερα και δόγματα. Δεν ενέργησαν υπεύθυνα, δεν έδωσαν τη σημασία που έπρεπε, δεν ενδιαφέρθηκαν για στοιχειώδεις κανόνες της Ένωσης.

Και, για να μην πει κανείς πως ξέχασα τους Γερμανούς, θα πω πως φταίνε και οι Γερμανοί, γιατί δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τον φόβο που τους προκαλεί η δημοσιονομική ασυδοσία και η νομισματική αστάθεια, μιας και μια οικονομική κρίση έδωσε τη σπίθα για να πυροδοτηθεί η βόμβα του φασισμού από τους Ναζί. Ο τρόμος για την επανάληψη της ιστορίας τους εμποδίζει από το να αναλάβουν το ρίσκο και να προχωρήσουν γοργά στην ευρωπαϊκή ενοποίηση δείχνοντας πλήρη αλληλεγγύη στις ευρωπαϊκές χώρες.

Αν, τώρα, στρέψουμε το βλέμμα μας στο εσωτερικό, θα δούμε πως οι συνθήκες στην χώρα μας ήταν αρκετά άσχημες για αιώνες. Φτώχεια, έλλειψη μόρφωσης, χωρίς δυτικούς θεσμούς, χωρίς τα μέσα, και, πάνω από όλα, χωρίς τη νοοτροπία που οδήγησε τους λαούς της Δύσης στο σημείο οικονομικής, πολιτισμικής και πολιτικής ευημερίας στο οποίο έφτασαν.

Στο εσωτερικό θα δούμε και τον κύριο φταίχτη, τους ίδιους τους Έλληνες.

Όταν κλείνεις τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία για όσο καιρό θέλεις, όταν αντιδράς σε προσπάθειες εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού συστήματος, εσύ μόνος σου υποβαθμίζεις την Παιδεία που παίρνεις.

Όταν αποτελείς μέρος της μαύρης οικονομίας, όταν κατακρατάς τον ΦΠΑ αντί να τον αποδίδεις στο κράτος, όταν υπερκοστολογείς τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσφέρεις, όταν προσπαθείς να αποφύγεις τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, όταν προσπαθείς να παρακάμψεις τους νόμους του κράτους, εσύ ο ίδιος αποτελείς μέρος του προβλήματος.

Όταν στηρίζεις ανίκανους και φαύλους πολιτικούς, όταν δεν ενημερώνεσαι και δε σκέφτεσαι κριτικά για τα πολιτικά πράγματα, όταν υποτάσσεσαι στο μέσο για να παρακάμψεις την αξιοκρατία, όταν σταματάς προσπάθειες εκσυγχρονισμού, τότε εσύ ευθύνεσαι για το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε.

Η κρίση έφερε πολλά ζητήματα στην επιφάνεια. Και από ό,τι φαίνεται, δεν έχουμε την πολυτέλεια να μην τα επιλύσουμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Κάποιοι άνθρωποι ζούνε στον κόσμο τους!

«Πληρώνομαι από το κράτος με το ποσό των 2.300 ευρώ το μήνα. Δεν μου φθάνουν ασφαλώς αλλά προσπαθώ να κάνω αυτό που μου έλεγε η γιαγιά μου, στη ζωή να απλώνω τα πόδια μου μέχρι εκεί που μπορώ» δήλωσε ο Ιερώνυμος σε συνέντευξή του στον Σταύρο Θεοδωράκη.

Πάει καλά ο άνθρωπος;

Για να μην αναφερθώ στην υπεκφυγή του σχετικά με το σεξ και την επίσημη θέση που πρέπει να εκφράζει...

Αίσχος

"Μία από αυτές τις τηλεφωνικές συνομιλίες, η Αστυνομία επιχειρεί να την συνδέσει με την επίθεση στα Πατήσια, όπου βρήκε τραγικό θάνατο το 15χρονο παιδί από το Αφγανιστάν. Όπως διαρρέεται σε καταγεγραμμένη τηλεφωνική συνδιάλεξη, ένας από τους κατηγορουμένους αναφέρει: «Τους βλέπαμε να τη σκαλίζουν και δεν ξέραμε τι να κάνουμε»." Από το zougla.gr

Στη χώρα αυτή έχουμε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας. Αν θέλουμε να δούμε έναν πραγματικό αγωνιστή της δημοκρατίας, δεν έχουμε παρά να δούμε την αγωνιστική δράση του Κώστα Σημίτη. Ο Σημίτης έκανε ενεργό αντιδικτατορικό αγώνα, και έβαζε βόμβες εναντίον της χούντας που κατέλυσε την ασθενή δημοκρατία στη χώρα.

Και περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τα μέτρα που έπαιρναν για να μην υπάρξει κανένας τραυματίας. Πώς έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή τους, για να μην τραυματιστεί άνθρωπος. Και όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, ο Σημίτης βοήθησε στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και στον εκσυγχρονισμό της χώρας.

Σε πλήρη αντίθεση με την δημοκρατική και θαρραλέα νοοτροπία του Σημίτη, οι εγκληματίες που νομίζουν πως βοηθάνε τη χώρα δεν είχαν το θάρρος να μπούνε μπροστά και να σώσουνε τα παιδιά από τη βόμβα που εκείνοι έβαλαν. Και υπάρχουν και άνθρωποι που πάνε στα δικαστήρια να τους υποστηρίξουν! Αίσχος...

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω. Η τρομοκρατική οργάνωση που στοίχειωσε τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια εξαρθρώθηκε. Ήδη αισθάνομαι περισσότερο ασφαλής.

Άνθρωποι που δε διστάζουν να επιχειρήσουν να σκοτώσουν αστυνομικούς και να βάλουν βόμβες δεν έχουν θέση σε μια ελεύθερη κοινωνία. Άνθρωποι που μισούν τη δημοκρατία και την ελευθερία του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, δεν έχουν θέση σε μια δυτική κοινωνία. Και ως πολίτες οφείλουμε να πάψουμε να ανεχόμαστε τέτοιους τύπους και τους υποστηρικτές τους.

Από ό,τι φαίνεται, λίγους μήνες μετά τις εκλογές, ο Χρυσοχοΐδης τα κατάφερε πάλι. Αναδεικνύεται σε σοβαρό και υπεύθυνο πολιτικό, με δράση μοναδική στην ελληνική ιστορία. Η χώρα του χρωστάει πολλά. Κατάφερε να βοηθήσει την Ελλάδα να τελειώσει με μια άσχημη όψη του κακού παρελθόντος της. Και, ως πολίτης, νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω δημόσια.

Βέβαια, η μάχη για την ασφάλεια δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Σε όλες τις κοινωνίες υπάρχει εγκληματικότητα. Μια σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης οδηγεί κάποιους ανθρώπους σε απάνθρωπους δρόμους. Ο αγώνας για την ασφάλεια των πολιτών πρέπει να είναι συνεχής.

Αλλά σήμερα γιορτάζουμε. Συγχαρητήρια στον υπουργό και τις κρατικές υπηρεσίες. Στη νέα αστυνομία και τη νέα αντιτρομοκρατική. Στους πολίτες που βοήθησαν τις αρχές. Τα γεγονότα αυτά θα γραφτούν στην ιστορία της χώρας. Αλλάζουμε σελίδα.