Γιατί λέω ότι η Δεξιά απέτυχε

Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τη δεκαετία που μας πέρασε, την πολιτική ζωή στην Ιταλία, αυτή την τεράστια χώρα για τα δεδομένα του Δυτικού Κόσμου, σημάδεψε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ένας άνθρωπος που δεν ενδιαφέρθηκε για την διακυβέρνηση της χώρας, ένας μαφιόζος που ενδιαφερόταν για τα οικονομικά συμφέροντα των επιχειρήσεών του, που χρησιμοποίησε την ασυλία και τη δύναμη της θέσης του για να μην πάει φυλακή και που έζησε ζωή γεμάτη ηδονές με την κάλυψη του Δεξιού Βατικανού.

Μπορείτε να με πείτε υπερβολικό. Να πείτε πως μπορεί να είχε αδυναμία στις γυναίκες, αλλά κυβέρνησε την Ιταλία όσο μπορούσε. Ε, τώρα έχουμε στα χέρια μας συνομιλίες του Μπερλουσκόνι στις οποίες λέει πως είναι πρωθυπουργός "στον ελεύθερο χρόνο του". Όταν ο ηγέτης μιας τόσο σπουδαίας χώρας αντιμετωπίζει τη θέση του με τόση αδιαφορία, πώς να μην καταρρεύσει η οικονομία της Ιταλίας;

Μήπως νομίζετε πως ο δικός μας ο Καραμανλής αντιμετώπιζε την πρωθυπουργία διαφορετικά; Το πρόβλημα όμως δεν είναι ο κάθε Μπερλουσκόνι ή Καραμανλής, αλλά ο κόσμος που στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους. Έλεγαν πως ο Καραμανλής ήταν καταλληλότερος για Πρωθυπουργός τη στιγμή που δεν έκανε τίποτα απολύτως. Κανένα μεγάλο έργο, καμία μεταρρύθμιση. Και όμως τον λάτρεψαν.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου στη δημοκρατία!

Ποιοι κλήθηκαν να διαχειριστούν τη σοβαρότερη κρίση στην ιστορία της Ευρώπης από τη δημιουργία της Ένωσης; Δεξιοί πολιτικοί όπως ο Μπαρόζο ή ο Γιούνκερ. Και στο επίκεντρο οι δεξιοί πολιτικοί της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Ο χαρισματικός Νικολά αποδείχτηκε κενός περιεχομένου. Όχι μόνο δεν έκανε μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία, αλλά έφτασε να άγεται και να φέρεται ολόκληρο το γαλλικό κράτος από τις επιθυμίες του Βερολίνου, επειδή ακριβώς και αυτοί βρίσκονται κοντά στην καταστροφή. Αντί να κάνει τη Γαλλία μεγάλη, κυριάρχησε στα ΜΜΕ για τη σχέση του με την καλλονή Μπρούνι και το κόμπλεξ του με το ύψος του.

Η σοβαρή και γεμάτη προσόντα Άγκελα Μέρκελ αποδείχτηκε ανεπαρκής απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαλύεται και το Βερολίνο προσπαθεί να κρατήσει απίστευτα γελοίες ισορροπίες. Ο κυβερνητικός εταίρος των συντηρητικών, οι Φιλελεύθεροι, έγιναν Ευρωσκεπτικιστές. Και κινδυνεύει να διαλυθεί η Ευρώπη ολόκληρη επειδή οι Φιλελεύθεροι αρνούνται να στηρίξουν το οικοδόμημα της Ένωσης. Ποιος θα φανταζόταν πως ιστορικά κόμματα όπως το FDP και το CDU θα συμπεριφέρονταν με αυτόν τον τρόπο;

Στο Ηνωμένο Βασίλειο οι Δεξιοί μπορεί να παρακολουθούν με προβληματισμό τις εξελίξεις, αλλά δεν δίνουν ούτε ένα cent για να βοηθήσουν. Και προσπαθούν να πείσουν τους ψηφοφόρους, ή μάλλον να κηρύξουν στους ήδη πιστούς, ότι καλά κάνανε και αντιστάθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Οι δε Φιλελεύθεροι κάθε άλλο παρά φιλελεύθεροι αποδείχτηκαν αποξενώνοντας τους ψηφοφόρους τους με τη μετατροπή του κόμματος σε δεκανίκι των Τόρηδων.

Και για να περάσουμε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, εκεί η κυβέρνηση Μπους έχασε τελείως τη μπάλα, βύθισε το κράτος στα χρέη με τους πολέμους, δεν άσκησε ελεγκτικό και ρυθμιστικό ρόλο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, διέσωσε τους τραπεζίτες εξασφαλίζοντάς τους τεράστια μπόνους μετά το καταστροφικό τσουνάμι που προκάλεσαν.

Θα μου πεις, φταίνε μόνο αυτοί; Όχι. Αλλά αυτοί αποδείχτηκαν ανίκανοι στη διαχείριση της κρίσης. Κάτω από τη μύτη αυτών έσκασε η βόμβα, και οι χειρισμοί τους αντί να δώσουν γρήγορη λύση στο πρόβλημα συμβάλλουν στη δημιουργία αβεβαιότητας και πανικού. Δεν μπορεί να σκέφτεσαι τις εκλογές όταν παίζεται το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης και να θες να ηγείσαι της Γερμανίας. Δεν μπορεί να σκέφτεσαι τα μοντέλα - ιερόδουλες όταν καταρρέει η Ιταλία και να θες να είσαι Πρωθυπουργός της. Δεν μπορείς να παίζεις Playstation ενώ η Ελλάδα πέφτει σε όλους τους δείκτες κάτω από αφρικανικά κράτη και να υπερηφανεύεσαι πως είσαι ο "καταλληλότερος". Δεν μπορεί η Γαλλία να κινδυνεύει με υποβάθμιση και να μην βγαίνεις μπροστά με δυναμικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων αλλά να κάνεις την πάπια και να ακολουθείς πιστά τους Γερμανούς.

Όλα αυτά θα καταγραφούν από την Ιστορία. Και οι αναλυτές του μέλλοντος θα σχολιάσουν τους ανθρώπους που προτίμησαν αυτούς τους πολιτικούς από τους αντιπάλους τους, που έκαναν την Δεξιά στροφή στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, μετά από μια χρυσή εποχή επί σοσιαλδημοκρατών πολιτικών ηγεσιών τη δεκαετία του ενενήντα. Ενώ όμως πολλά θα γραφτούν για τους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους, εμείς σήμερα δοκιμαζόμαστε από τις λάθος επιλογές αυτών των ανθρώπων. Τι να το κάνω να δικαιωθώ από την Ιστορία όταν θα έχω υποφέρει στο σύντομο χρονικό διάστημα που μου αναλογεί σε αυτόν τον πλανήτη;

Τι μέλλει γενέσθαι;

Οι τελευταίες εξελίξεις κορυφώνουν την αβεβαιότητα. Τι θα γίνει άμα δεν έχει το κράτος να δώσει λεφτά για μισθούς και συντάξεις; Εύχομαι να υπάρχει Plan B στην ελληνική κυβέρνηση. Εύχομαι ο Βενιζέλος να έχει την προνοητικότητα του Σόιμπλε.

Τι πρόκειται να συμβεί;

Κανένας δεν ξέρει.

Μπορεί η πολιτική διαπραγμάτευση του Παπανδρέου που επιστρέφει εσπευσμένως ακυρώνοντας το ταξίδι του στις ΗΠΑ με τους άλλους ηγέτες να αποβεί επιτυχής, να πάρουμε τη δόση, να κυρωθεί η συμφωνία και να τα κουτσοβολέψουμε μέχρι να βγούμε σε πρωτογενή πλεονάσματα.

Μπορεί η κυβέρνηση της Γερμανίας να καταρρεύσει και η χώρα να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές. Σε αυτή την περίπτωση το ερώτημα θα είναι αν θα καταρρεύσουμε πρώτα εμείς ή ο συνασπισμός της κυρίας Μέρκελ.

Μπορεί μια μικρή χώρα της Ευρωζώνης να ασκήσει βέτο και να μπλοκάρει την συμφωνία της 21ης Ιουλίου.

Μπορεί ο Ομπάμα να χάσει τις εκλογές και ένα κυνικό Tea Party να καταλάβει την εξουσία και να εφαρμόσει τον φασισμό στην χώρα των Ελευθέρων.

Και έχεις και τους Κινέζους να ζητάνε εγγυήσεις για να χρηματοδοτήσουν την δοκιμαζόμενη Ευρώπη!

Το παγκόσμιο οικονομικό και πολιτικό τοπίο είναι ρευστό. Ο Δυτικός Κόσμος κλονίζεται. Η Δεξιά απέτυχε να διαχειριστεί τον κόσμο που παρέλαβε στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. Ρεπουμπλικάνοι, Φιλελεύθεροι και Συντηρητικοί άφησαν το σύμπαν να καταρρεύσει. Τα πάντα είναι αβέβαια.

Και τώρα τι κάνουμε; Μπορούμε να περιμένουμε τις εξελίξεις στο διεθνές επίπεδο; Ή μπορούμε να προχωρήσουμε κατεπειγόντως σε μεταρρυθμίσεις για να σώσουμε τη χώρα; Είναι η σωτηρία μας στα χέρια μας ή βρίσκεται στα χέρια της Θεάς Εκάβης;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν μπορώ να απαντήσω. Αν όμως βρίσκεται στα χέρια μας θέλω να γίνει ό,τι είναι δυνατό για να σωθούμε. Ιδανικά θα ήθελα να συσπειρωθεί η κοινωνία και μαζί να αποφασίσουμε να δώσουμε μερικά χρήματα για να σωθούμε. Αλλά αν αυτό δε γίνεται, δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Αν ο πολιτικός κόσμος δε συναινεί, αν η κοινωνία δε συμφωνεί, πρέπει να δούμε αν μπορούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις να γίνουν παρά την έλλειψη αίσθησης κοινού συμφέροντος.

Κατεπειγόντως.

Ο νοών νοείτω.

Δε μετράει σωστά τα νούμερα

Μίλησε για ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, ο Υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος. Δε λαμβάνει υπόψη στον υπολογισμό τους συζύγους και τα παιδιά των δημοσίων υπαλλήλων. Από τον μισθό του ενός, ωφελούνται αρκετοί άνθρωποι. Άρα, το ένα προς δέκα αλλάζει και γίνεται π.χ. τέσσερα προς επτά. Και αν βάλουμε μέσα τη συμβολή των δημοσίων υπαλλήλων στην αγορά μέσα από τις δαπάνες που κάνουνε με τα χρήματα του μισθού τους, βλέπουμε πως το κράτος συντηρεί πάρα πολλούς Έλληνες με τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων.

Πέρα από το ότι τα νούμερα δεν είναι σωστά, ο Υπουργός είδε το ποτήρι μισογεμάτο. Η μια όψη του νομίσματος είναι ο κακός δημόσιος τομέας. Η άλλη όψη του είναι ο κακός ιδιωτικός τομέας. Στην Ελλάδα ο ιδιωτικός τομέας είναι κρατικοδίαιτος και δεν είναι το κακό δημόσιο που το κρατάει πίσω. Αν μη τι άλλο, το δημόσιο τον συντηρεί εδώ και πολύ καιρό. Η ελληνική επιχειρηματικότητα είναι στρεβλή και αυτό πρέπει να αλλάξει. Οι Έλληνες δεν ξέρουμε να αυτενεργούμε, να αναλαμβάνουμε ρίσκα και να κάνουμε επιχειρήσεις που παράγουν πραγματικά προϊόντα και απευθύνονται σε ένα πραγματικό κοινό εντός και εκτός συνόρων. Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την Ελληνική οικονομία που πρέπει να κερδηθεί, να μάθουμε να έχουμε έναν ανεξάρτητο και παραγωγικό ιδιωτικό τομέα.

Προσωπικά, αν έχω μάθει κάτι από την Αριστερά, αυτό είναι η κατανόηση του άλλου, ο σεβασμός στον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη, η αποδοχή των υπολοίπων ανθρώπων ακόμα και αν λειτουργούν με τρόπο στραβό. Αυτό το μάθημα μου έδωσε ο Μίμης ο Ανδρουλάκης και από τότε που το έμαθα δεν μπορώ πια να σταθώ χωρίς οίκτο στα προβλήματα των άλλων ανθρώπων ακόμα και αν πρόκειται για ανθρώπους που αδίκησαν με τη συμπεριφορά τους την υπόλοιπη κοινωνία. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για ανθρώπους που χρησιμοποίησαν τον νόμιμο μισθό τους για να ικανοποιήσουν υποχρεώσεις, να πάρουν δάνεια, να χτίσουν σπίτια για τα παιδιά τους και τώρα βλέπουν το μέλλον τους να διαγράφεται τραγικό μετά από τη ραγδαία μείωση του βιοτικού τους επιπέδου που προκαλείται από το ενιαίο μισθολόγιο.

Μπορεί πολλοί να μη βλέπουν με συμπάθεια τα ρετιρέ, αλλά το θέμα τώρα είναι πώς θα γίνει η απότομη μεταβολή στη ζωή τόσων νοικοκυριών. Δεν έχει νόημα να ηθικολογούμε θεωρητικά για τις αδικίες που υπήρξαν στο παρελθόν, αλλά πρέπει να δούμε πώς θα λυθούν τα προβλήματα που τώρα ανακύπτουν. Το θέμα των δανείων δεν έχει σκάσει ακόμα, αλλά αν σκάσει θα δημιουργήσει μια τεράστια κοινωνική και μια σημαντική οικονομική κρίση. Η κυβέρνηση πρέπει να είναι προετοιμασμένη για αυτό και τα νοικοκυριά πρέπει να διασφαλιστούν και να ηρεμήσουν.

Τέλος, πρέπει να αναλογιστούμε το μεγάλο κακό που έκανε ο Καραμανλής διπλασιάζοντας τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων με τις αθρόες προσλήψεις στις οποίες προχώρησε την περίοδο 2007-2009. Δεν μπορείς να κατηγορείς γενικά τους δημοσίους υπαλλήλους για το κόστος της μισθοδοσίας, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση διπλασίασε αυτήν τη μισθοδοσία μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αν δεν είχε γίνει το όργιο προσλήψεων που σημειώθηκε επί Καραμανλή, τότε η κατάσταση σήμερα θα ήταν διαφορετική. Ούτε αυτό δεν έλαβε υπόψη του ο Λοβέρδος με την μομφή που απέδωσε στους δημοσίους υπαλλήλους. Θα έπρεπε να το είχε λάβει.

Just saying....

Γιατί οι αδικίες πρέπει να γίνονται όλες μαζί, ώστε -καθώς η γεύση τους διαρκεί λιγότερο- να ενοχλούν λιγότερο· και τα ευεργετήματα πρέπει να γίνονται σταδιακά, για να διαρκεί η γεύση τους περισσότερο. Και ένας ηγεμόνας πρέπει να συμπεριφέρεται προς τους υπηκόους του έτσι ώστε κανένα γεγονός, καλό ή κακό, να μην τον κάνει να αλλάξει: γιατί, όταν οι αντιξοότητες των καιρών φέρουν την ανάγκη, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνεις το κακό· και το καλό που θα κάνεις δε θα σε ωφελήσει, γιατί θα θεωρηθεί ότι είσαι αναγκασμένος να το κάνεις και κανείς δε θα σου χρωστά ευγνωμοσύνη.

Niccolo Machiavelli, Ο Ηγεμόνας

Τι περιμένω από έναν Παπανδρεϊκό Υπουργό

Ακούω τις φήμες περί αυξήσεως της στρατιωτικής θητείας. Δε νομίζω πως κάτι τέτοιο ταιριάζει με τις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δε θεωρώ πως είναι λύση ούτε για το ζήτημα της ανεργίας ούτε για το ζήτημα των αμυντικών αναγκών της χώρας η αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Αντίθετα, πιστεύω στη μείωση των στρατοπέδων και τη μείωση των στρατιωτών.

Νομίζω πως με το κλείσιμο πολλών στρατιωτικών μονάδων και χρήματα θα εξοικονομηθούν και η άμυνα θα υπηρετηθεί καλύτερα και στην οικονομία θα δοθεί μια ευκαιρία ανανέωσης. Εξηγούμαι.

Η Πολιτεία δαπανά πάρα πολλά χρήματα για τη συντήρηση στρατιωτικών μονάδων που δημιουργήθηκαν από το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς. Και ενώ τότε έπαιζαν έναν ρόλο, για την εδραίωση της κυριαρχίας της δεξιάς, την επιτήρηση της χώρας και την τελική ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος, εδώ και αρκετές δεκαετίες ο μόνος ρόλος που παίζουν είναι η συντήρηση μιας παρασιτικής οικονομίας στις επαρχίες, που ζει από τα στρατόπεδα. Η Πολιτεία ξοδεύει πάρα πολλά χρήματα από το υστέρημα του φορολογούμενου λαού για να συντηρείται μια παρασιτική οικονομία στην επαρχία που δεν παράγει κάτι καινούριο αλλά απομυζά το Κράτος και τους γονείς των στρατευμένων παιδιών.

Το κλείσιμο των στρατοπέδων όχι μόνο θα εξοικονομούσε πάρα πολλά χρήματα (και επιμένω σε αυτό το "πάρα πολλά"), αλλά θα αποτελούσε μια δομική μεταρρύθμιση, όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο στην αρχή, καθώς θα διέκοπτε τον παρασιτισμό και θα βοηθούσε στην ανασυγκρότηση της οικονομίας με επαναδιάταξη των παραγωγικών δυνάμεων της επαρχίας σε τομείς παραγωγικούς. Θα αποτελούσε δηλαδή ένα γερό θεμέλιο για την οικονομία του αύριο, για μια ισχυρή ελληνική οικονομία τα αποτελέσματα της οποίας θα απολαμβάναμε για πολλές γενιές μετά.

Όσον αφορά δε στην άμυνα, είναι αστείο να πιστεύουμε πως τα νεαρά παιδιά που υποχρεώνονται σε στράτευση θα μας προστατεύσουν σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο. Οι πόλεμοι πια απαιτούν τεχνογνωσία και όχι ανθρώπινα σώματα. Ο στρατός πρέπει να είναι επιτελικός, με στελέχη υψηλών ειδικών γνώσεων, σύγχρονος. Η αναδιάρθρωση του στρατού στα πρότυπα της Δύσης θα συμβάλει στην κάλυψη των πραγματικών αμυντικών αναγκών της χώρας.

Αυτό που περιμένω από τον κ. Μπεγλίτη είναι εξορθολογισμός της Άμυνας. Νομίζω πως τα παραπάνω είναι σύμφωνα με τις αρχές που πρεσβεύει η κυβέρνηση Παπανδρέου, πως είναι σύμφωνα με τις αρχές του ίδιου του κ. Μπεγλίτη. Ως πολίτης εκφράζω την επιθυμία μου να γίνουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο στράτευμα. Αυτές θα βοηθήσουν τη χώρα πραγματικά και τα αποτελέσματα τους θα κρατήσουν για δεκαετίες.

Ψυχολογία και Ιστορία

Όταν καιγόταν η Ελλάδα και προκήρυσσε εκλογές ο Καραμανλής, στη χώρα επικρατούσε υστερία. Πίσω από τις φωτιές κρύβονταν Τούρκοι πράκτορες, οι Αμερικάνοι και το ΠΑΣΟΚ. Πολλοί Έλληνες προτίμησαν να πιστέψουν πως τις φωτιές τις σχεδίασε ο Παπανδρέου παρά να αποδεχτούν την ανικανότητα του αγαπημένου τους Καραμανλή να κυβερνήσει τον τόπο.

Τώρα που πιάσανε τον αγρότη με το τρακτέρ που έβγαζε φωτιά από την εξάτμιση και προκάλεσε τις φωτιές που καίνε τον Έβρο γιατί δεν υπάρχει υστερία; Πώς μετεξελίχθηκε η ψυχολογία του κόσμου; Είναι μέγα μυστήριο.

Για την κατανόηση της πολιτικής ιστορίας δεν αρκούν τα γεγονότα και ψύχραιμες αναλύσεις επί αυτών. Πρέπει να παίξει και έναν μεγάλο ρόλο η ψυχολογία, γιατί έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους και τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις χωρίς να πολυ-υπολογίζουν τον λόγο. Άντε βγάλε άκρη με τόσες ψυχές. Χαρά στο κουράγιο του μελλοντικού (αλλά και του τωρινού και του παλαιότερου) ιστορικού!

Το Πνεύμα της Αλητείας

Πρέπει να ξέρουμε ποιοι διοικούν την εκκλησία. Και να μη φανταζόμαστε πως πρόκειται για αγαθούς γεράκους που έχουν καλή προαίρεση και πιστεύουν μερικά πράγματα που είναι ντεμοντέ. Και λέω πως πρέπει να ξέρουμε, γιατί η εκκλησία απαιτεί εξουσία και θέλει να μπερδεύεται στα ζητήματα των πολιτών και της πολιτείας.

Διάβασα με αηδία την επιστολή που έστειλε ο μητροπολίτης Καλαβρύτων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ζητώντας να του επιτραπεί να επισκεφτεί τον εγκληματία της Χούντας Ντερτιλή, έναν φονιά που πολέμησε την ελευθερία, την δημοκρατία και την δικαιοσύνη. Αυτόν τον άνθρωπο τον περιγράφει με τα καλύτερα λόγια ο χουντικός μητροπολίτης και τον προτείνει ως πρότυπο για τους νέους ανθρώπους.

Αν η εκκλησία ήταν ένας υγιής οργανισμός αμέσως όλοι θα εξεγείρονταν εναντίον του φασίστα μητροπολίτη. Αντί όμως να απομακρυνθεί από ένα ίδρυμα που υποτίθεται πως έχει σχέση με τον θεό, αυτός έχει εξέχουσα θέση και κυβερνά τους πιστούς της μητρόπολής του. Τι είδους άνθρωποι αποδέχονται σαν πνευματικό τους αρχηγό έναν τέτοιο άνθρωπο; Αναμφίβολα πρόκειται για ανθρώπους με χαλασμένη ηθική πυξίδα, ανθρώπους που δεν είναι φυσιολογικοί αλλά έχουν ένα σορό προβλήματα.

Η ελληνική κοινωνία δεν πρέπει να αποδεχτεί την ηγεσία των προβληματικών. Πρέπει να αντιταχτεί απέναντι στους σκοταδιστές που κρύβονται πίσω από τα ράσα, απέναντι σε αυτόν τον συρφετό που επί Χριστόδουλου προσπάθησε να υποκλέψει την εξουσία από την νόμιμη κυβέρνηση της χώρας και να οδηγήσει τον τόπο σε περιπέτειες.