Για τις εφορίες

Τι σημαίνει ότι μια εφορία πέτυχε τους στόχους; Ότι ο έφορος ήταν πολύ καλός; Ότι οι στόχοι ήταν εύκολο να επιτευχθούν; Ότι έτυχε και μπόρεσαν και εισέπραξαν τις οφειλές που εισέπραξαν;

Τι σημαίνει θέτω στόχους για τις εισπράξεις και τι σημαίνει ότι μια εφορία δεν πετυχαίνει τους στόχους; Ότι κάνουν λευκή απεργία οι εφοριακοί; Ότι οι στόχοι ήταν υπερβολικοί; Ότι ο κόσμος δεν έχει χρήματα και δεν μπορεί να πληρώσει;

Τι σημαίνει βάζω ιδιώτες για να βρουν τους μεγαλοοφειλέτες; Ότι θα εισπραχτούν τα λεφτά;

Ας μην απατάμε τους εαυτούς μας. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις οφειλές του προς το κράτος. Ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε που δεν εισπράττονται τα χρήματα, ούτε οι ιδιωτικοί υπάλληλοι θα μπορέσουν να τα εισπράξουν. Οι στόχοι που θέτει το υπουργείο δεν είναι υλοποιήσιμοι. Όπως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις το υπουργείο βάζει υπερβολικά υψηλούς στόχους για να μειώσει το έλλειμμα στις προβλέψεις του. Όταν αποτυγχάνει δεν πρέπει να τα ρίχνει στους υπαλλήλους αλλά να κάνει την αυτοκριτική του και να πάρει τις πολιτικές αποφάσεις που θα αλλάξουν τη χώρα. Ή να σηκώσει τα χέρια ψηλά και να προσπαθήσει να περιορίσει τις ζημίες αν τα πράγματα έχουν ξεφύγει από τα χέρια του και δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει για να σώσει τη χώρα.

Αυτόν τον καιρό παίζεται άλλο ένα θέατρο του παραλόγου. Από επιχειρήσεις που θέλουν να αποκτήσουν πρόσβαση στα φορολογικά δεδομένα των πολιτών και να πάρουν δουλείες από το δημόσιο. Από εφόρους που θέλουν να φανούν ως οι μόνοι πετυχημένοι. Από δημοσίους υπαλλήλους που θέλουν να μειώσουν άλλους δημοσίους υπαλλήλους. Από ιδιωτικούς υπαλλήλους που θέλουν να πάρουν την εκδίκησή τους από τους εφοριακούς. Και ούτω καθεξής.

Το πρόβλημα με αυτό το θέατρο είναι πως παίζεται στις πλάτες της πατρίδας. Γιατί αν δεν δούμε τα πράγματα όπως είναι, αν δεν καταλάβουμε τα πραγματικά προβλήματα και συνεχίζουμε να πολεμάμε ανεμόμυλους, τότε τα προβλήματα δε θα λυθούν αλλά θα βουλιάξουμε υπό το βάρος τους. Μόνο αν αλλάξουμε μυαλά θα λύσουμε τα προβλήματά μας. Ας το πάρουμε χαμπάρι.

Βασίλισσα Εκάβη...

Πληρώνουμε (και) την αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας να κάνει ιστορικές τομές με ταχύτητα αστραπής στην οικονομική πολιτική. Μπορεί να βρίσκομαι διακοπές αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω την ανησυχία μου από τις τελευταίες εξελίξεις, με την υποβάθμιση της αμερικανικής οικονομίας σε ΑΑ+ από την S&P. Η Ευρώπη μπορούσε να είχε σταθεροποιήσει τα πράγματα νωρίς αν είχε δράσει με εξαιρετική τόλμη. Όχι πως δεν έδρασε τολμηρά. Αλλά οι αγκυλώσεις αποδείχτηκαν υπέρτερες. Και τώρα κρεμόμαστε στα χέρια της Θεάς Τύχης.

Κλείνω με Carmina Burana:

In Fortune solio
sederam elatus,
prosperitatis vario
flore coronatus;
quicquid enim florui
felix et beatus,
nunc a summo corrui
gloria privatus.
Fortune rota volvitur:
descendo minoratus;
alter in altum tollitur;
nimis exaltatus
rex sedet in vertice
caveat ruinam!
nam sub axe legimus
Hecubam reginam.

Αποποινικοποίηση των ναρκωτικών

Μόλις έφυγα από το Άμστερνταμ. Ταξιδεύω με το τρένο για την καρδιά της γραφειοκρατίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Βρυξέλλες. Η ζωή στην Ολλανδία είναι τυπική για μια δυτική χώρα. Η οικονομία ισχυρή. Το περιβάλλον προτεραιότητα. Οι καλοί τρόποι ρυθμίζουν τις συναναστροφές και τις κοινωνικές συνδιαλλαγές.

Στο Άμστερνταμ τα ποδήλατα κάνουν θραύση. Όλοι έχουν ποδήλατο, όλοι μετακινούνται με ποδήλατο, παντού βλέπεις σταθμευμένα ποδήλατα. Τα αυτοκίνητα τα χρησιμοποιούν ελάχιστα. Το ποδήλατο είναι το ατομικό μέσο μεταφοράς, όπως το τραμ είναι το μαζικό μέσο μεταφοράς εκλογής.

Η πρωτεύουσα της Ολλανδίας είναι παγκοσμίως διάσημη για την περιοχή με τα κόκκινα φανάρια και για την ανοχή στη χρήση μαριχουάνας. Και τα δυο έχουν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις. Και τα δυο είναι απλοί μύθοι.

Η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια είναι απλά ένας δρόμος, άντε να πούμε δύο, μιας και χωρίζεται από ένα κανάλι η άνοδος από την κάθοδο, με τις κοπέλες να στέκονται μπροστά από τις βιτρίνες τους χωρίς καμία χυδαιότητα και τους τουρίστες να κάνουν βόλτες με τις οικογένειές τους, τους φίλους τους ή τις κοπέλες τους. Όσοι ονειρεύονται οικοδομικά τετράγωνα γεμάτα κοπέλες θα απογοητευτούν.

Το ίδιο ισχύει και με τα ναρκωτικά. Ναι, σε ολόκληρο το κέντρο θα μυρίσεις τον καπνό από τα τσιγαριλίκια. Αλλά και πάλι ο ντόρος είναι πολύς για το τίποτα. Οι τουρίστες ονειρεύονται την ελευθεριότητα της πόλης αλλά αυτό δε σημαίνει πως τα ναρκωτικά έχουν αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή της πόλης.

Η ακμή της Ολλανδίας, με τον πολιτισμό και την ισχυρή οικονομία αποδεικνύει πως οι φόβοι σχετικά με τα ναρκωτικά είναι αβάσιμοι.

Όσοι διαβάζουν το blog γνωρίζουν πως τάσσομαι ανεπιφύλακτα υπέρ της ελευθερίας του ατόμου. Με συνέπεια λοιπόν απέναντι σε αυτήν την φιλοσοφική στάση εκφράζω τη στήριξή μου απέναντι στην πρόταση της κυβέρνησης Παπανδρέου για την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Ο Πρωθυπουργός πιστός στις απόψεις που ανέκαθεν εξέφραζε, προχωρά στη σωστή κατεύθυνση και στο ζήτημα των ναρκωτικών ουσιών. Είναι αστείο να επιτρέπουμε το κάπνισμα τσιγάρων που είναι αποδεδειγμένα καρκινογόνα και να απαγορεύουμε άλλες ουσίες που δεν συνδέονται με τον καρκίνο. Το άτομο, πρέπει να είναι ελεύθερο να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του ό,τι θέλει εφόσον δεν βλάπτει τους άλλους.

Είμαι σύμφωνος λοιπόν με το πνεύμα του νομοσχεδίου. Στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημά μας η μαριχουάνα. Αλλά τα κεφάλια μας. Αυτά πρέπει να φτιάξουμε. Και όχι να τρέμουμε την κατάρρευση της κοινωνίας από την αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών.

Το παράδειγμα της Ολλανδίας πρέπει να μας δείχνει τον δρόμο. Με την ελευθερία δεν καταρρέει η κοινωνία. Μπορείς να έχεις μια ισχυρή οικονομία, μια εύρυθμη κοινωνία και θεσμούς που λειτουργούν άψογα χωρίς να φοβάσαι τις ατομικές ελευθερίες.

Το νέο νομοθετικό πλαίσιο για τα ναρκωτικά κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Το πνεύμα που προωθεί είναι αυτό που ως προοδευτικός και φιλελεύθερος πολίτης επιθυμώ για την κοινωνία στην οποία ζω. Και στο μέλλον νομίζω πως πρέπει να καταργηθούν εντελώς και οι νομικίστικοι περιορισμοί για την κατοχή και την προμήθεια ναρκωτικών ουσιών.

Κλείνω με μια παρατήρηση. Ο Παπανδρέου ήταν πάντα πιστός στις ιδέες του. Χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος. Λέει και κάνει πράγματα που πιστεύει. Δεν υποκρίνεται για να κλέψει την ψήφο μας, δεν λέει πράγματα που μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Και είναι κρίμα που έχει χτυπηθεί όσο κανείς άλλος. Τόσα χρόνια χτυπιέται με μίσος από πολλούς. Τι δεν του έχουν καταλογίσει. Κρίμα. Πραγματικά κρίμα.

Θέλω να εκφράσω την βαθιά μου εκτίμηση στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και των συνεργατών του που κατάφεραν αυτήν την τεράστια επιτυχία διευθέτησης του προβλήματος του χρέους.

Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στους εταίρους μας στην Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη στήριξη που μας παρείχαν ως προς το χρέος.

Οι στιγμές είναι ιστορικές.

Η κατάθλιψη των προηγούμενων μηνών έφυγε από μέσα μου και τη θέση της πήρε η αισιοδοξία. Τώρα τα πράγματα μπορούν να πάνε καλά. Τώρα ο εφιάλτης της δραχμής χάθηκε, τώρα ο εφιάλτης της στάσης πληρωμών έφυγε.

Εύχομαι την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας. Ξέρω πως τυχαία γεγονότα μπορούν να επηρεάσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Το μέλλον είναι αβέβαιο. Αλλά χαίρομαι την αισιοδοξία που μου χάρισαν τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών.

Ο φανατισμός της Δεξιάς απειλεί τον πλανήτη

Είμαι εκνευρισμένος με την τυφλότητα του φανατισμού των εκπροσώπων του Tea Party, που είναι έτοιμοι να οδηγήσουν τη χώρα τους στην χρεωκοπία και τον πλανήτη σε αβεβαιότητα και σε κρίση παρά να κάνουν βήμα πίσω από τις πεποιθήσεις τους περί της φορολογίας.

Είναι τόσο θλιβερό να βλέπεις νέους ανθρώπους, πετυχημένους στην πολιτική, κοστουμαρισμένους και χαμογελαστούς, καλοχτενισμένους και λαμπερούς να υπερασπίζονται με αυτοκαταστροφικό τρόπο δόγματα, να μην ενδιαφέρονται για τις συνέπειες των πεποιθήσεών τους στην πραγματική οικονομία, στους συμπολίτες τους, αλλά επιπόλαια να φέρνουν τα πράγματα στα άκρα.

Με τσαντίζει που αυτοί οι ακατάλληλοι για τις θέσεις τους άνθρωποι εκλέχτηκαν δημοκρατικά από μεγάλη μερίδα του λαού, ενός λαού που με την ψήφο του υπονόμευσε το βιοτικό του επίπεδο και την ευημερία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Θρησκοληψία, φανατισμός, έλλειψη αλληλεγγύης και επαφής με την πραγματικότητα αποτελούν όψεις μιας Αμερικής που μου είναι ιδιαίτερα δυσάρεστη.

Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα!

Η ομιλία μιας Κυρίας

Την Έλσα Παπαδημητρίου την παρακολουθώ χρόνια. Αποτελούσε μια από τις συμπάθειές μου στη Νέα Δημοκρατία. Αξιοπρεπής, τολμηρή, σοβαρή πολιτικός. Τόσο σοβαρή που απορούσα τι έκανε στη Νέα Δημοκρατία. Διαφωνούσα με πολλές επιλογές της, αλλά είχε κερδίσει τον σεβασμό μου με την πολύχρονη παρουσία της στην πολιτική ζωή του τόπου.

Προχθές, με την ανεξαρτητοποίησή της και την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου πέρασε στην Ιστορία. Σήκωσε στους ώμους της τεράστιο πολιτικό κόστος, προτάσσοντας το συμφέρον της πατρίδας μπροστά από το προσωπικό της συμφέρον. Κάτι που δεν έκαναν δυστυχώς πολλοί βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Η Έλσα Παπαδημητρίου είναι αξιέπαινη. Δυστυχώς, δε φαντάζομαι πως θα βρει μιμητές. Θέλω όμως να εκφράσω την στήριξή μου στο πρόσωπό της, να την ευχαριστήσω για αυτό που έκανε, να δηλώσω πως κατέχει μια σημαντική θέση στην καρδιά μου και να καλέσω όσους από τον λαό της Αργολίδας διαβάζουν αυτές τις γραμμές να την στηρίξουν στις επόμενες εκλογές, αν αποφασίσει να κατέβει υποψήφια, και κατά τη διάρκεια της κομματικής της αυτοεξορίας. Χρειαζόμαστε και άλλους πολιτικούς σαν την Έλσα Παπαδημητρίου.